ماهی تو  که بر بام شکوه آمده است

آیینه  زدستت  به ستــوه آمده است

 

خورشید اگر  گرم تماشای تو نیست

دلگیر مشو  ز پشت کـوه آمده است

-------------------------------------------------------------

آمدنت مبارک

 

 

با تو

دیر شد و من هنوز نفهمیدم چادر آرامشم را کجا بر پا کنم.هنوز این پاهای چوبی به شکنندگی بوته ای خشکیده مرا از رفتن باز میدارد.تو در انتهای کدام مسیر نشسته ای که من برای یافتنت اینچنین سرگشته ام.این دالان های تو در تو این پس کوچه های مارپیچ تا به کجا اضطراب مرا همراهی میکنند.کدام عنصر طبیعی در وجود من کم است که من برای باز کردن چشمهایم مرددم.کجایی ای یگانه ی بی پایان در پایان کدام انتظار من سبز شده ای.میوه های نارس وجود من دانه دانه می افتاند مگر قرار نبود زمستان رفتنی باشد آی خورشید کجایی؟ پشت کدام ابر اردو زده ای سرما تا مغز استخوانم فرو رفته است.دیر شد و من هنوز نفهمیدم چادر آرامشم را کجا بر پا کنم.اینجا در این خانه ی خاموش من به اندازه ی تمام جوجه گنجشک های شهرمان دلواپسم.اگر قرار به سفر بود که من قرنهاست مسافرم اما کلبه ی تو در دل کدام جنگل بنا شده که من برای یافتنش پاهای جوانیم را در باتلاقهای گمراهی جا گذاشتم.دیر شد و من هنوز نفهمیدم چادر آرامشم را کجا بر پا کنم!!!

من حتی یک ریال نمی‌دهم

 

 

 

من نسکافه نمی‌خورم!

 

                             نسکافه داغ است

 

          داغ‌تر از آن تکه سربی که نشست توی سینه‌ی محمد

 

                                      وقتی نشسته بود

 

                                                          در آغوش پدرش

 

 

 

من نسکافه نمی‌خورم!

 

                             نسکافه تلخ است

 

          تلخ‌تر از آن روزی که پدر زینب را گرفتند

 

                                                          و کشان‌کشان انداختند

 

                                      توی آن ماشین آهنی

 

                                                که حتی پنجره هم نداشت

 

 

 

من نسکافه نمی‌خورم!

 

                             نسکافه سیاه است

 

          سیاه‌تر از آن شبی که هانیه و مادربزرگش را

 

                                                          از خانه بیرون انداختند

 

                             و یک غول آهنی روی سقف خانه‌شان راه رفت

 

 

 

من نسکافه نمی‌خورم!

 

          من افتخار می‌کنم که نسکافه نمی‌خورم

 

                             بگذار همان چهار جوان اسراییلی

 

                                     بنشینند زیر سایه‌ی درخت پرتقال خانه‌ی احمد

 

                                                و نسکافه بخورند

 

                                      و بخندند به ریش همه‌ی شیوخ عرب

 

 

 

من نسکافه نمی‌خورم! من نسکافه نمی‌خرم!

 

                   من حتی یک ریال نمی‌دهم

 

                             که بشود آن تکه سرب

 

                                 که بشود یک قطره بنزین برای آن ماشین آهنی

 

                             که بشود بند پوتین آن سرباز اسراییلی

 

 

 

من نسکافه نمی‌خورم!

 

          و نسکافه فقط همان یک فنجان قهوه نیست

 

                             همان پیراهنی است که تو پوشیده‌ای

 

                                                                و من پوشیده‌ام

 

                             همان گوشی موبایلی است که تو خریدی

 

                             و برای خریدنش سیصد و پنجاه‌هزار تومان بدهکار شدی

 

 

 
من نسکافه نمی‌خورم!